நாம் தோல்வியுற்றால், கடவுள் நம் நிலைக்கு வருவார் தீர்ப்பால் அல்ல, கருணையுடன்.
இறைவனின் கருணையாலும், அன்பாலும், கருணையாலும், மனித உருவில் இறங்கி, நம்மால் வாழ முடியாத பரிபூரண வாழ்க்கையை வாழ்ந்தார். கடவுள் பரிபூரணத்தை விரும்புகிறார், அவர் நமக்கு பரிபூரணமானார். இயேசு மாம்சத்தில் கடவுள் மற்றும் அவர் நாம் தகுதி என்று கடவுள் கோபம் மீது எடுத்து. நான் தண்டிக்கப்படுவதற்கு தகுதியானவன், ஆனால் கடவுள் எனக்காக அவருடைய அன்புக்குரிய மற்றும் பரிபூரணமான மகனை நசுக்கினார். அதுதான் கருணை..
கர்த்தர் பொறுமையுள்ளவர், நாம் அழிவதை ஒருபோதும் விரும்பவில்லை – நாம் மனந்திரும்ப வேண்டும் என்று அவர் விரும்புகிறார்.
நமக்குத் தகுதியானதைக் கொடுப்பதற்குப் பதிலாக, கடவுள் மீண்டும் மீண்டும் கருணை காட்டியுள்ளார், நம் பொறுப்பை அகற்ற அல்ல, மாறாக மனந்திரும்பி இரட்சிக்கப்படுவதற்கான வாய்ப்பைக் கொடுத்தார்.
இயேசு கிறிஸ்துவில் மட்டுமே நம்பிக்கை வைப்பவர்களுக்கு கடவுள் இரட்சிப்பை வழங்குகிறார். விசுவாசத்தினாலே இயேசு நம்முடைய பாவங்களுக்காக மரித்தார் என்றும் அவரே பரலோகத்திற்கு ஒரே வழி என்றும் நம்புகிறோம். அந்த ஆசீர்வாதத்திற்கு நாம் தகுதியானவர்களா? நிச்சயமாக இல்லை. எங்கள் இரக்கமுள்ள கடவுளுக்கு மகிமை கொடுங்கள். எல்லாப் புகழுக்கும் உரியவர். நமது இரட்சிப்புக்காக நாம் உழைக்க வேண்டியதில்லை. அன்பினாலும், நன்றியினாலும், மரியாதையினாலும் நாம் அவருக்குக் கீழ்ப்படிகிறோம்.ஆனால், இரக்கத்தை மறுப்பவர்கள் நியாயத்தீர்ப்பைப் பெறுவார்கள்.
கர்த்தாவே, உமது இரக்கங்களையும் உமது இரக்கங்களையும் நினைவுகூரும், ஏனென்றால் அவைகள் பழங்காலத்திலிருந்து வந்தவை. என் இளமையின் பாவங்களையும் என் மீறுதல்களையும் நினைக்காதேயும்; உமது கருணையின்படி, உமது நன்மைக்காக, ஆண்டவரே, என்னை நினைவில் வையுங்கள்.
“பிதாவாகிய கடவுளிடமிருந்தும், பிதாவின் குமாரனாகிய இயேசு கிறிஸ்துவிடமிருந்தும் வரும் கிருபை, இரக்கம் மற்றும் சமாதானம், உண்மையிலும் அன்பிலும் வாழும் நம்முடன் தொடர்ந்து இருக்கும்….” (2 யோவான் 1:3)