ਮਸੀਹ ਦੀ ਸਲੀਬ ਸਾਡੇ ਲਈ ਇੱਕ ਜਿੱਤ ਹੈ ..!
ਮਸੀਹ ਦਾ ਸਲੀਬ ਪਾਪ ਉੱਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਿਰਣੇ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟ ਸੱਚ ਹੈ..
ਸਲੀਬ ਉਹ ਥਾਂ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਟੱਕਰ ਨਾਲ ਅਭੇਦ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਰਾਹ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਟੱਕਰ ਦੀ ਸਾਰੀ ਕੀਮਤ ਤੇ ਦਰਦ ਰੱਬ ਦੇ ਦਿਲ ਨੇ ਸਮਾਇਆ..
ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ਹੀਦੀ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਦੇ ਸਲੀਬ ਨਾਲ ਨਾ ਜੋੜੋ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਜਿੱਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸਨੇ ਨਰਕ ਦੀਆਂ ਨੀਹਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ..
ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਨੇ ਸਲੀਬ ‘ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਅਨਾਦਿਤਾ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਪੱਕਾ ਅਤੇ ਅਟੱਲ (ਨਿਰਵਿਕਾਰ) ਨਹੀਂ ਹੈ- ਉਸਨੇ ਪੂਰੀ ਮਨੁੱਖ ਜਾਤੀ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸਹੀ-ਸਥਾਈ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣਾ ਸੰਭਵ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਉਸਨੇ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਨੀਂਹ ਬਣਾਇਆ; ਅਰਥਾਤ, ਉਸਨੇ ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਰਸਤਾ ਬਣਾਇਆ।
ਸਲੀਬ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਯਿਸੂ ਨਾਲ ਵਾਪਰੀ ਸੀ- ਉਹ ਮਰਨ ਲਈ ਆਇਆ ਸੀ; ਸਲੀਬ ਆਉਣ ਦਾ ਉਸਦਾ ਮਕਸਦ ਸੀ। ਉਹ “ਜਗਤ ਦੀ ਨੀਂਹ ਤੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਲੇਲਾ” ਹੈ (ਪ੍ਰਕਾ. 13:8)।
ਕਰਾਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਦਾ ਕੋਈ ਅਰਥ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ..
“ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਸੀ…” ਨੂੰ “…ਉਸ ਨੇ…ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਾਪ ਕਰਨ ਲਈ…” ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਨ ਤੋਂ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੋ (1 ਟਿਮ 3:16; 2 ਕੁਰਿੰ 5:21)।
ਅਵਤਾਰ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਮੁਕਤੀ ਸੀ. ਰੱਬ ਪਾਪ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ..
ਸਲੀਬ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਇੰਨਾ ਆਸਾਨ ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਰੱਬ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਖਰਚ ਕਰਦਾ ਹੈ..
ਉਸਦੀ ਪੀੜ ਸਾਡੀ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਸਾਦਗੀ ਦਾ ਅਧਾਰ ਸੀ..
“ਮਸੀਹ ਨੇ ਸਾਡੇ ਪਾਪਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਦੁੱਖ ਝੱਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਕਦੇ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਕੋਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਘਰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਪਾਪੀਆਂ ਲਈ ਮਰਿਆ। ਉਸਨੇ ਸਰੀਰਕ ਮੌਤ ਝੱਲੀ, ਪਰ ਉਹ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋਇਆ…” (1 ਪੀਟਰ 3:18)