அன்பில் நடப்பதற்கு இயேசுவே நமக்கு உதாரணம்..
அன்பு என்பது கடவுளுக்குக் கீழ்ப்படிந்து ஒரு வேலைக்காரனாக தன்னைக் கொடுப்பது, அது அவருக்குப் பலியாகவும் தியாகமாகவும் இருக்கிறது.
அன்றாட வாழ்வில் நாம் பார்க்கும் மக்களுக்கு மட்டும் சேவை செய்யாமல், ஒடுக்கப்பட்ட, அனாதை, விதவைகளுக்கு சேவை செய்யவும், வாய்ப்பு கிடைக்கும் போதெல்லாம் நீதிக்கான காரணத்தைத் தேடவும் நாம் அழைக்கப்பட்டுள்ளோம்.
இவை அனைத்தும் கடவுளை நம் நாட்களில் அழைப்பதில் இருந்து தொடங்குகிறது மற்றும் அவரை நம் பலமாக இருக்கும்படி கேட்கிறது.
மையத்தில் அன்பு இல்லாத சேவை, பெரும்பாலான நேரங்களில், மோசமான விளைவுகளுக்கு வழிவகுக்கிறது.
நம் உறவுகளை சரியாகப் பெறுவதில் காதல் மிகவும் முக்கியமானது என்றால், காதல் எப்படி இருக்கும்?
அன்புதான் கடவுள் கடவுள் அன்புதான்..
கடவுள் நம்மை மிகவும் கிருபையாக முதலில் நேசித்ததால் மட்டுமே நாம் நேசிக்கிறோம். நம்மை நேசிப்பதைத் தாண்டி அவர் அமெரிக்காவில் வாழ்வதற்கு அவருடைய ஆவியைத் தருகிறார்.
நாம் எப்படி நேசிக்கிறோம்? பரிசுத்த ஆவியின் வல்லமையால் மட்டுமே..
நாம் எப்படி அன்புடன் சேவை செய்வது? அவர் நம்மை அனுதினமும் செய்ய அழைத்த காரியங்களைச் செய்வதற்குத் தேவையான பலத்தைத் தரும்படி பரிசுத்த ஆவியானவரை ஆவியானவரை அழைக்கிறோம்.
நாம் நேசிப்பவர்களுக்காக எல்லாவற்றிலும் நாம் பரிபூரணமாக இருக்க வேண்டும் அல்லது பிரச்சனைகள் எழும்போது சரியான பதில்களைப் பெறுவது பற்றி இருக்க முடியாது.
நம் வாழ்விலும் அதன் மூலமும் செயல்பட கடவுளின் சக்தியை நாம் தொடர்ந்து அழைக்கும் போது மட்டுமே நாம் “ஒருவருக்கொருவர் அன்பில் சேவை செய்ய” முடியும்.
அன்பும் கருணையும் நீங்கள் செய்யும் அனைத்திற்கும் உந்துதலாக இருக்கட்டும்..
“சிறு குழந்தைகளே (விசுவாசிகளே, அன்பானவர்களே), நாம் [வெறும் கோட்பாட்டில்] வார்த்தையினாலோ அல்லது நாவினாலோ [இரக்கத்திற்கு உதடு சேவையைக் கொடுப்போம்] நேசிப்போம், ஆனால் செயலிலும் உண்மையிலும் [நடைமுறையிலும் நேர்மையிலும், ஏனென்றால் அன்பின் நடைமுறை செயல்கள். வார்த்தைகளைக் காட்டிலும் மேலானது..”…….” (1 யோவான் 3:18)