கிறிஸ்தவர்களாகிய நாம் தனியாக வாழ்க்கையை வாழ முடியாது என்பதை அறிவோம் ..
ஆனாலும், நம் வாழ்வின் முக்கியமான பகுதிகள் ஆபத்தில் இருக்கும்போது, ​​கடவுளை மட்டுமே நம்பியிருப்பது முடிந்ததை விட எளிதானது, எனவே நம்மிடம் பேசக்கூட கடவுளுக்கு ஒரு வாய்ப்பை நாம் அவருக்கு வழங்குவதில்லை ..
நாம் நம் இருதயங்களையும் மனதையும் கடினப்படுத்துகிறோம், இது கடவுளின் அன்பைக் கூட தற்காத்துக்கொள்கிறது, மேலும் நாம் என்ன செய்ய விரும்புகிறோமோ அதைச் செய்கிறோம், ஆனால் கடவுள் என்ன செய்ய வேண்டுமென்று அல்ல ..!
நான் சொல்வதை நீங்கள் செய்யாதபோது என்னை ஏன் ‘ஆண்டவரே, ஆண்டவரே!’ என்று அழைக்கிறீர்கள்? ..
நீங்கள் ஒரு மூடிய மனம் இருக்கும்போது, ​​கடவுள் உங்களுடன் பேசப் போவதில்லை .. !!
அந்த பெருமைமிக்க மனநிலையை நாம் விட்டுவிட்டு, நம்முடைய சொந்த பலத்தினால் அதைக் கண்டுபிடிப்பதை நிறுத்த வேண்டும் – அவருடைய ஆசீர்வாதங்களைப் பெற நம் மனதையும் இதயத்தையும் திறப்பதற்கான திறவுகோல் இது ..
“நீங்கள் என்னிடம் கேட்கும் அனைத்திற்கும் நான் கீழ்ப்படிய விரும்புகிறேன். ஆகவே, ஆண்டவரே, எனக்குக் கற்றுக் கொடுங்கள், ஏனென்றால் நீர் என் கடவுள். உமது கிருபையான ஆவி எனக்குத் தேவையானது, ஆகவே, என் ஒரே கடவுளான உம்மை மகிழ்விக்கும் நல்ல பாதைகளில் என்னை வழிநடத்துங்கள்! (சங்கீதம் 143: 10)