ദൃഢമായ ബന്ധങ്ങൾ സ്നേഹത്താൽ വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു – വാസ്തവത്തിൽ, യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വിശ്വാസികളായ നമ്മുടെ ഏറ്റവും നിർവ്വചിക്കുന്ന സ്വഭാവം സ്നേഹമാണ്.
നമ്മൾ സ്നേഹത്തിൽ നിന്ന് പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ, പോരാട്ടങ്ങളിലൂടെയും ബുദ്ധിമുട്ടുകളിലൂടെയും പ്രവർത്തിക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയും; നമുക്ക് പരസ്പരം ക്ഷമിക്കാനും കരുണ കാണിക്കാനും കഴിയും.
പ്രണയം എന്ന വാക്ക് കേൾക്കുമ്പോൾ നമ്മൾ ചിന്തിക്കുന്നത് റൊമാന്റിക് തരത്തെക്കുറിച്ചാണ്. എന്നാൽ സ്‌നേഹം, പ്രത്യേകിച്ച് മറ്റുള്ളവരോടുള്ള സ്‌നേഹം, ദൈവികമായ സ്‌നേഹം, എല്ലാ രൂപത്തിലും വ്യത്യസ്ത അളവിലും വരുന്നു. നമ്മൾ നമ്മുടെ കുട്ടികളെ എങ്ങനെ പരിപാലിക്കുന്നു, മാതാപിതാക്കളെ ബഹുമാനിക്കുന്നു, നമ്മുടെ അയൽക്കാരെയും അപരിചിതരെയും നോക്കുന്നത് എങ്ങനെയെന്ന് ഇത് കാണിക്കുന്നു.
സ്നേഹം ഒരിക്കലും കൈവിടില്ല. സ്‌നേഹം സ്വന്തത്തേക്കാൾ മറ്റുള്ളവർക്കുവേണ്ടിയാണ് കരുതുന്നത്. ഇല്ലാത്തത് സ്നേഹം ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. സ്നേഹം മുറുകെ പിടിക്കുന്നില്ല (പ്രകടനം കാണിക്കുന്നില്ല), വീർത്ത തലയില്ല (അഹങ്കാരമില്ല), മറ്റുള്ളവരുടെ മേൽ സ്വയം നിർബന്ധിക്കുന്നില്ല, എപ്പോഴും “ഞാൻ ആദ്യം” അല്ലേ, കൈപ്പിടിയിൽ നിന്ന് പറക്കുന്നില്ല (ഒരാളുടെ നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെടുന്നു വികാരങ്ങൾ: വളരെ കോപിക്കുന്നു), മറ്റുള്ളവരുടെ പാപങ്ങളുടെ കണക്ക് സൂക്ഷിക്കുന്നില്ല.
യഥാർത്ഥത്തിൽ സ്നേഹം മറ്റെല്ലാ സദ്ഗുണങ്ങളെയും ഒരുമിച്ചു നിർത്തുന്ന വടിയാണ്.
നിങ്ങളുടെ സ്നേഹം ആത്മാർത്ഥമായിരിക്കട്ടെ, ഒരു യഥാർത്ഥ കാര്യം; തിന്മയെ വെറുക്കുക, എല്ലാ അധാർമ്മികതയെയും വെറുക്കുക, ദുഷ്ടതയിൽ നിന്ന് ഭയത്തോടെ തിരിയുക, എന്നാൽ നല്ലതിനെ മുറുകെ പിടിക്കുക.
“എന്തെന്നാൽ, മുഴുവൻ നിയമവും
[മനുഷ്യബന്ധങ്ങളെ സംബന്ധിക്കുന്ന] ഒരു കൽപ്പനയിൽ പൂർത്തീകരിക്കപ്പെടുന്നു, “നിങ്ങളുടെ അയൽക്കാരനെ നിങ്ങൾ നിങ്ങളെപ്പോലെ സ്നേഹിക്കണം [അതായത്, നിങ്ങൾ മറ്റുള്ളവരെക്കുറിച്ച് നിസ്വാർത്ഥമായി കരുതുകയും അവരുടെ പ്രയോജനത്തിനായി കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുകയും വേണം]….” (ഗലാത്യർ 5 :14)